Twórcą Ćwiczeń Duchowych (Rekolekcji Ignacjańskich) jest św. Ignacy Loyola (1491-1556) - założyciel zakonu OO. Jezuitów (Towarzystwa Jezusowego).

 

Rekolekcje odbywają się w całkowitym milczeniu. Uczą spotkania z Bogiem poprzez rozważanie Słowa Bożego zawartego w Piśmie Świętym.

Są także ścieżką poznania i spotkania ze sobą samym. Zakładają, że do poznania Boga potrzebne jest poznanie siebie. I na odwrót: poznanie siebie prowadzi do poznania Boga. Rekolekcje ignacjańskie zostały oficjalnie zatwierdzone przez papieża Pawła III w 1548 roku.

Ćwiczenia Duchowe są szkołą modlitwy – zwłaszcza medytacyjnej i kontemplacyjnej – oraz okazją do uczenia się sztuki rozeznawania koniecznej do właściwego podejmowania decyzji i ich realizacji.

Osobom stojącym przed wyborem drogi życia Ćwiczenia Duchowe pomagają w dokonaniu właściwego wyboru. Są pomocne także do reformy życia oraz do pogłębienia i ożywienia doświadczenia wiary. Mogą stać się czasem wyraźnego wzrostu duchowego.

„Ćwiczenia Duchowe – pisał sam św. Ignacy – są najlepszą rzeczą, jaką w tym życiu mogę sobie pomyśleć i w oparciu o doświadczenie zrozumieć, aby człowiek mógł i sam osobiście skorzystać i wielu innym przynieść owocną pomoc i korzyść”.

W pięćdziesiątą rocznicę ukazania się wspomnianej encykliki Jan Paweł II w przemówieniu przed modlitwą Anioł Pański (16 XII 1979) wypowiedział życzenie: „aby szkoła Ćwiczeń duchowych była skutecznym środkiem przeciwko złu współczesnego człowieka, który wciągnięty w ludzką zmienność, żyje poza sobą zajęty zbytnio rzeczami zewnętrznymi. Niechaj Ćwiczenia będą kuźnią nowych ludzi, autentycznych chrześcijan, oddanych apostołów. Jest to życzenie, które zawierzam wstawiennictwu Matki Najświętszej: najpełniej oddanej kontemplacji, mądrej Mistrzyni Ćwiczeń Duchowych”.

PROGRAM
Każdy z poszczególnych Tygodni Ignacjańskich trwa około ośmiu dni (Fundament jest krótszy i trwa pięć dni)

Codzienny program Ćwiczeń Duchowych składa się z:
– wprowadzeń do osobistej modlitwy podawanych przez rekolekcjonistę
– osobistej modlitwy 3-4 razy dziennie po 45-60 min.
– rozmowy z osobą towarzyszącą: kapłanem (20-25 min.)
– konferencji
– Eucharystii
– Adoracji Najświętszego Sakramentu
– rachunku sumienia

Fundament Ćwiczeń Duchowych
Jest to pierwszy i niezbędny etap Ćwiczeń Duchowych, od których należy rozpocząć odprawianie rekolekcji. Fundament wprowadza w doświadczenie życia duchowego poprzez poznanie i praktykowanie różnych metod modlitwy, takich jak: medytacja ignacjańska, ignacjański rachunek sumienia. Ta forma rekolekcji wprowadza w doświadczenie przedłużonej, osobistej modlitwy i milczenia oraz rozmów z osobą towarzyszącą (kierownikiem duchowym – osobą duchowną lub świecką).
W czasie 5 dni rekolektant jest zaproszony do refleksji nad podstawą swej wiary, nad uświadomieniem sobie fundamentu swej relacji do Boga. Jest to spotkanie z miłością Boga, który pierwszy nas ukochał. Spotkanie to prowadzi do prawdziwego pokochania siebie, bliźniego i Boga. Jest to czas poświęcony także na pojednanie z sobą samym i akceptację swojego życia. Jest to pierwszy etap Rekolekcji Ignacjańskich, niezbędny dla podjęcia następujących po nim kolejnych tygodni.

I Tydzień – droga oczyszczenia
Droga oczyszczenia to wejście w pogłębioną refleksję nad podstawowym powołaniem człowieka do pełni człowieczeństwa, do więzi z Bogiem, z innymi ludźmi, z otaczającym światem. Umożliwia ono także pełniejsze poznanie samego siebie.

Medytacje tego tygodnia pomagają rekolektantowi dostrzec nieład własnego życia, odchodzenie od Boga, dynamikę grzechu i niszczącą siłę zła. Człowiek w takim doświadczeniu jest prowadzony ku spotkaniu z Bogiem żyjącym i przebaczającym. Pełne spotkanie z Miłosierdziem Boga dokonuje się w sakramencie pojednania, zazwyczaj obejmującym całe dotychczasowe życie. Ta droga dokonuje się w świetle Słowa Bożego i w klimacie modlitwy, bo najważniejszym prowadzącym i uzdrowicielem jest sam Bóg, który w Chrystusie pochyla się nad człowiekiem.

II Tydzień – droga oświecenia
Po doświadczeniu oczyszczającej mocy Bożego Miłosierdzia, rekolektant szuka pogłębionego spotkania z Jezusem Chrystusem i ustawicznie prosi o dar Jego dogłębnego poznania, aby Go lepiej kochał i naśladował. Chrystusa przyjmuje on odtąd jako swego Pana i Mistrza. Podstawową praktyką modlitewną na tym etapie Ćwiczeń jest kontemplacja życia i działalności Jezusa, tak aby Jego sposób myślenia, odczuwania i postępowania rekolektant czynił coraz bardziej swoim.
Stojącym przed wyborem drogi życia kontemplacje tego etapu Ćwiczeń pomagają zdobyć wewnętrzną wolność i rozeznać drogę, na którą wzywa ich Pan. Osobom, które dokonały już wyboru stanu życia, umożliwiają reformę życia oraz pogłębienie i ożywienie wiary.

III Tydzień – droga zjednoczenia
W trzecim tygodniu kontempluje się życie Jezusa, od ostatniej wieczerzy aż do śmierci na krzyżu i pogrzebu. Teraz rekolektant, po dokonanym wyborze, wpatrując się w umęczonego Chrystusa, uświadamia sobie, że tak będzie często wyglądała jego droga. Zdecydował się jednak na naśladowanie Jezusa we wszystkim, także w krzyżu. Kontemplacje męki Jezusa mają tę wierność potwierdzić i umocnić. Nic bowiem tak nie jednoczy ze Zbawicielem, jak wspólnie niesiony krzyż.

IV Tydzień – droga zjednoczenia cd.
Ignacy kończy swoje Ćwiczenia kontemplacją Chrystusa Zmartwychwstałego. Jest ona logicznym następstwem trzeciego tygodnia. Bowiem tylko ten, kto wytrwa z Jezusem w krzyżu, zazna razem z Nim radości i chwały zmartwychwstania.

Kontemplacja Jezusa zmartwychwstałego ukazuje, że ostatecznym celem ludzkiego życia jest udział w wiecznym szczęściu Boga. Świadomość tego pozwala nam zachować nadzieję i wewnętrzny pokój w chwilach prób i przeciwności życiowych.
Na zakończenie rekolekcyjnej drogi św. Ignacy proponuje „Kontemplację dla uzyskania miłości”, która jest swego rodzaju pomostem między czasem intensywnej modlitwy a codziennością. Ma ona pomóc rekolektantowi oddać się jeszcze pełniej do dyspozycji Pana Boga. Ma nauczyć go odnajdywania Boga we wszystkich rzeczach. Stąd całe Ćwiczenia kończą się wymowną i piękną modlitwą: „Zabierz Panie i przyjmij …, cokolwiek mam i posiadam”.

Warunki owocnego przeżycia Rekolekcji Ignacjańskich

Wśród nich należy wymienić przede wszystkim:
– Szczere pragnienie przeżycia Ćwiczeń z pobudek religijnych i dobrowolna decyzja uczestniczenia w takiej formie rekolekcji.
– Przynajmniej wstępne praktykowanie przedłużonej codziennej modlitwy.
– Umiejętność zauważania i analizowania własnych przeżyć, uczuć i poruszeń wewnętrznych oraz postawa otwartości i wolności w dzieleniu się nimi z kierownikiem duchowym.
– Wewnętrzne skupienie i zachowanie całkowitego milczenia przez cały czas trwania rekolekcji.
– Właściwe przeżycie rekolekcji domaga się pewnej dojrzałości i równowagi psychofizycznej, dlatego są one przeznaczone głównie dla osób pełnoletnich.

Rekolekcje Ignacjańskie to propozycja ciekawa dla młodych i starszych, dla świeckich i duchownych, dla studentów, małżonków i szukających życiowego powołania. To propozycja wymagająca i nie łatwa, ale dla wielu okazuje się cenną pomocą, by poznać Boga żywego i Jego miłość, by doświadczyć nawrócenia i pojednania, by poznawać Jezusa i Jego wolę, wreszcie by przeżywać własne chrześcijaństwo świadomie, każdego dnia i z radością.

Zapraszamy na rekolekcje prowadzone indywidualnie. Można na nie przyjechać w dogodnym dla siebie terminie (po wcześniejszym umówieniu).  Czas trwania rekolekcji jest uzależniony od pragnień i możliwości osoby chętnej, ale sugerujemy, aby nie trwał mniej niż 5 dni. Tego typu rekolekcje są szczególnie polecane osobom, które mają potrzebę, w świetle Słowa Bożego, rozeznać jakąś istotną dla siebie sprawę, podjąć decyzję, wyjść z poczucia zagubienia czy kryzysu.

Warunkiem przyjęcia na takie rekolekcje jest dobra znajomość metody modlitwy ignacjańskiej, a tym samym odprawianie wcześniej rekolekcji w Jezuickich Domach Rekolekcyjnych.

Zapraszamy do naszego Domu księży, którzy pragną odprawić swoje rekolekcje kapłańskie.

Rekolekcje:

- odprawia się indywidualnie, z ukierunkowaniem przez kapłana - jezuitę,

- można przeżyć w dowolny termin (po wcześniejszym umówieniu),

- trwają trzy lub więcej dni,

- są dostosowane do potrzeb i możliwości odprawiającego,

- są oparte o metodę Ćwiczeń Duchowych Św. Ignacego.

Tematy i terminy proponowanych sesji podamy w późniejszym terminie

Zapraszamy na pobyt w naszym Domu Św. Ignacego, w klimacie wyciszenia i modlitwy. Dom oferuje dla gości pokoje jednoosobowe z łazienkami. W budynku są sprzyjające warunki do skupienia i modlitwy – dwie kaplice oraz oratorium. Zewnętrzne warunki – morze, lasy…  – również sprzyjają odpoczynkowi fizycznemu i duchowemu. W czasie pobytu jest możliwość rozmowy z kapłanem czy skorzystania z sakramentu spowiedzi.

Jastrzębia Góra leży w gminie Władysławowo. Jej głównymi walorami są przede wszystkim piaszczysta plaża, przepięknie urozmaicona linia brzegowa i czyste powietrze nasycone zapachem nadmorskich sosen. Jest to bardzo dobre miejsce na relaks i wypoczynek. To tutaj jest najdalej na północ wysunięte miejsce w Polsce. Wyznacznikiem tego punktu jest pamiątkowy obelisk, nazwany „Gwiazdą Północy”.

Latem jest to kurort dla amatorów kąpieli słonecznych, jak i wodnych. W okresie wakacyjnych miesięcy otwartych jest wiele punktów gastronomicznych, gdzie można coś zjeść, potańczyć czy nawet pośpiewać.

Również w pozostałych miesiącach roku Jastrzębia Góra jest miejscem atrakcyjnym dla tych, którzy poszukują ciszy i spokoju.  Aura bezkresnego morza zaprasza na długie spacery plażą. Jesienią turyści również chętnie chodzą po okolicznych lasach.

Dom Św. Ignacego jest oddalony 350 metrów od plaży. Na terenie obiektu są dostępne rowery oraz kijki nordic walking. Wokół znajdują się lasy z przepięknymi ścieżkami spacerowymi.

W okresie wakacyjnym (od czerwca do września) zapraszamy na WAKACJE NA SPOKOJNIE - wypoczynek nad morzem, połączony z możliwością większego skupienia i modlitwy.

Oferujemy:

- możliwość korzystania z domowych kaplic i oratorium

- możliwość rozmowy z osobą duchowną

- uczestnictwo we Mszy św. w kościele lub w kaplicy domowej

- korzystanie z auli, TV, biblioteki,

- wygodne pokoje jedno i dwuosobowe,

- pełne wyżywienie (3 posiłki) z możliwością przekąsek w pozostałym czasie.

Koszt:

w okresie lipiec-sierpień130 zł/doba pokój jednoosobowy 

                                   100 zł/doba pokój dwuosobowy

Poza sezonem letnim: 110 zł/doba pokój jednoosobowy

                                  90 zł/doba pokój dwuosobowy.

Dalsze informacje: w naszym kościele odbywają się adoracje Najświętszego Sakramentu, wieczory modlitewne, koncerty organowe, wystawy i pogadanki. Również zachęcamy do zapoznania się z zakładką "O nas-Warunki", gdzie znajdą Państwo dokładny opis wyposażenia domu.

 

Atrakcje:

 Wąwóz „Lisi Jar”

„Lisi Jar znajduje się jest  pomiędzy Rozewiem a Jastrzębią Górą na obszarze Nadmorskiego Parku Krajobrazowego. Jest to wąwóz, który ciągnie się wąskim pasem do wybrzeża Bałtyku, osiągając głębokość nawet do 50 metrów. Zbocza wąwozu porastają ponad stuletnie buki, tworzące mikroklimat okolicy. Niegdyś wąwóz ten miał ok. 10 km długości, jednak niszczycielskie działanie morza sprawiło, że dziś ma tylko 350 m długości. U wejścia do Lisiego Jaru hrabia de Rosset wybudował pierwsze w Polsce nadmorskie schronisko turystyczne "Nad Lisim Jarem" a w jego pobliżu usytuował obelisk upamiętniający legendę, jakoby Zygmunt III Waza wylądował właśnie w Lisim Jarze po nieudanej wyprawie po koronę Szwecji.

 

Latarnia Morska „Rozewie"

Latarnia Morska Rozewie zbudowana została w 1822 roku, ma 33-metry wysokości, jest z betonu i stali, niegdyś obsługiwana przez Leona Wzorka. Przylądek Rozewie wymieniony jest w historycznych dokumentach już w 1359 roku. Mieszkańcy nazywali wówczas przylądek Rosenhoupt, natomiast w drugiej połowie XIX wieku nosił już nazwę Rożewo, aby w końcu zostać Rozewiem. Ognie na przylądku palono w XVII wieku o czym informuje szwedzka mapa, wydana w 1696 r. Na tej mapie oznaczono ogień palony na rozewskim wzgórzu. Wiek XVIII był okresem uśpienia latarni i ostrzegawczych bliz. Groźna katastrofa 14 francuskich statków pomiędzy Rozewiem a Chłapowem podczas październikowego sztormu w 1807 roku prawdopodobnie spowodowała, że od tego czasu na rozewskim wzgórzu znowu zapłonął ogień.

 

„Gwiazda Północy”

Gwiazda Północy – kamień pamiątkowy leżący w Jastrzębiej Górze, w gminie Władysławowo, wykonany z inicjatywy Towarzystwa Miłośników Jastrzębiej Góry, który wyznacza najdalej wysunięte na północ miejsce w Polsce. Pomnik powstał w 2000 r. po przeprowadzonych pomiarach geodezyjnych. Punkt faktycznie najdalej wysunięty na północ Polski (na plaży tuż przy Gwieździe Północy) Według pomiarów z listopada 2003 roku przeprowadzonych przez Urząd Morski w Gdyni jest to najbardziej wysunięty punkt na północy Polski, dokładnie 2 metry dalej niż przylądek Rozewie. Najdalej wysunięty na północ Polski punkt, ma współrzędne: 54°50′08,8″N 18°18′00,5″E

 

Wybrzeże klifowe

Jastrzębskim klifem ludzie ochrzcili najwyższy klif na wybrzeżu Bałtyku. Nazwa najprawdopodobniej ma przypominać o prawdziwym królu, dominującym niegdyś nad okolicą Jastrzębiej Góry i  przybrzeżnymi klifami – jastrzębiu. Wysoki na 33 metry klif pozwala turystom obejrzeć niepowtarzalne zachody słońca oraz pospacerować w miejscu silnie nasyconym uzdrawiającym morskim aerozolem. Wzdłuż krawędzi jastrzębskiego klifu biegnie niebieski szlak turystyczny.

 

Nadmorski Park Krajobrazowy

Nadmorski Park Krajobrazowy (kaszb. Nadmòrsczi Park Krajòbrazny) – park krajobrazowy położony w północnej Polsce, utworzony w 1978 roku. Obejmuje pas wybrzeża od Białogóry po Mierzeję Helską, Zatokę Pucką oraz jej zachodnie wybrzeże. Powierzchnia parku wynosi 188,04 km², natomiast jego otulina zajmuje 175,40 km².

W Nadmorskim Parku Krajobrazowym występują wszystkie typy wybrzeża charakterystyczne dla południowego Bałtyku. Charakterystycznym elementem są tu torfowiska, w tym najbardziej wysunięte na wschód torfowiska wysokie typu atlantyckiego. Prawie połowa parku jest porośnięta lasem, w szczególności sosnowym. Na przylądku Rozewie znajduje się rezerwat buków.

Fauna to ptaki takie jak mewy, myszołowy, bataliony. W przybrzeżnych wodach bogactwo glonów, skorupiaków oraz mięczaków. Występuje tu również wiele gatunków ryb: ciernik, płoć, okoń, węgorz. Zatoka Pucka jest akwenem dla foki szarej.

 

Rezerwat buków

Rezerwat Przyrody Przylądek Rozewski to obszar o powierzchni ponad 12 hektarów, w pobliżu latarni morskiej w Rozewiu. Utworzono go w 1959 roku, aby chronić pozostałości buczyny pomorskiej. Aby klifowe wybrzeże nie było niszczone przez wody Bałtyku, umocniono je betonową opaską. Dzięki temu zbocza, martwego wcześniej urwiska, pokryły się roślinnością. W bukowym lesie spotkać można dwustuletnie okazy o obwodzie pnia dochodzącym do 3 metrów. Te okazałe buki spowodowały konieczność podwyższenia wieży latarni morskiej.

 

 Piesze szlaki turystyczne

Szlak niebieski - nadmorski (rozewski)

Długość: ok. 28km

Przebieg szlaku: Krokowa - Ostrowo - Jastrzębia Góra - Rozewie - Władysławowo

Z Krokowej przez Minkowice, Sławoszyno oraz Bielawskie Błota kierujemy się na Karwię. Nie wchodzimy jednak do miasteczka, lecz skręcamy w prawo na Ostrowo. Potem, wzdłuż linii brzegowej idziemy na wschód, do Jastrzębiej Góry. Kolejny etap wędrówki pokonujemy również wzdłuż brzegu Bałtyku - w ten sposób docieramy do Rozewia, a następnie Chłapowa, Cetniewa i Władysławowa.

 

Ścieżka dydaktyczna: Przylądek rozewski

Ścieżka znajduje się na terenie rezerwatu Przylądek Rozewie oraz Nadmorskiego Parku Krajobrazowego.

 Przystanki dydaktyczne:

 Latarnia morska - Aleja im. L. Wzorka - Drzewa: pomniki przyrody - Autostrada słońca - Łebski Żleb - Sosnowy bór - Bukowy las - Ujście strumienia do morza - Opaska betonowa -Bukowy las pomorski - Drewniane schodki - Pomniki wydarzeń historycznych - Kamienne schodki - Przybrzeżny grądowy las bukowy - Kamienista plaża u podnóża klifu - Kamienista plaża u wylotu Lisiego Jaru - Boczna dolinka Lisiego Jaru - Buki na zboczach Lisiego Jaru - Paprocie na zboczach Lisiego Jaru

 

    Szlaki rowerowe

„Autostrada Słońca”

Autostrada Słońca to nadmorski bulwar uroczyście otwarty w 1931 r., łączący Jastrzębią Górę z Władysławowem. Droga nadmorska to odcinek drogi nr 15 między Karwią, a Władysławowem. Droga powstała w latach 1921-1931. Na decyzję o budowie niewątpliwie miały wpływ takie czynniki jak katastrofalny stan infrastruktury na wybrzeżu oraz kłopoty z przewiezieniem zaopatrzenia wojskowego podczas wojny polsko-bolszewickiej 1919-1921. Taki stan rzeczy bez wątpienia miał negatywny wpływ na rozwój gospodarki, turystyki i ewentualną obronę tego rejonu.

Pospiesznie wybudowano kolej o charakterze wojskowym Puck-Hel, a następnie rozpoczęto budowę drogi wzdłuż brzegu morza. Miała ona biec od linii kolejowej ku granicy z Niemcami. Budowa tak zwanej Drogi Nadmorskiej miała łączyć Wielką Wieś z Jastrzębią Górą i Karwią. Drogę na długości 9 km w rejonie Wielkiej Wsi i Jastrzębiej Góry wykonano z bazaltu spajanego asfaltem. W tym rejonie, nawet jak na obecne warunki, jezdnia ma całkiem niezłe parametry, ma szerokość 8 m oraz dwa pobocza po 4,5 m. Jak widać w czasie budowy dość znacznie wybiegnięto w przyszłość, ale to prawdopodobnie wynikało raczej z potrzeb transportu ciężkiego sprzętu wojskowego.

 Na to, iż głównym użytkownikiem drogi miało być wojsko wskazują również inne cechy takie jak:

- nawierzchnia przystosowana do transportu ciężkiego (cecha charakterystyczna dla dróg budowanych w rejonie fortyfikacji Odcinka "Sarny" na Polesiu),

- łagodne zakręty i szerokie pobocza są korzystne dla układania torów kolejowych,

- wschodni kraniec drogi poprowadzono tak, aby pozwalał w łatwy sposób dołączyć nową bocznicę do istniejących torów,

- odcinek o lepszych parametrach (bazaltowa nawierzchnia i szerokie pobocze) kończy w miejscu dogodnym do obrony (skraj wzniesienia z osadą Jastrzębia Góra dominuje nad Karwieńskimi Błotami oraz ówczesną granicą z Niemcami,

- przepust-tunel długości 55 m, który zbudowano w wyniku zasypania wąwozu Ródnik ma masywną żelbetową konstrukcję, a jego profil jest identyczny jak w podziemnych chodnikach ówczesnych fortyfikacji (trafić do niego można z wejścia na plażę nr 15),

- jednostkę wojskową ulokowano w osadzie Cetniewo. Natomiast na odcinku Jastrzębia Góra - Karwia droga jest węższa i wykonano ze żwiru i tłucznia.

Drogę nazywano "autostradą słońca", "autostradą nadmorską" lub 'bulwarem morskim". Kiedy ją budowano, teren był otwarty i wówczas uważano ją za jedną z najpiękniejszych w Polsce. Obecnie "bulwar morski" stanowi zabytek techniki drogowej i ogólnie jest w dość dobrym stanie. Niestety na kilkunastu odcinkach droga jest już zakryta asfaltem.